[TYLKO U NAS] Doświadczenie zdobyte na stanowiskach operacyjnych, empatia i gotowość do brania odpowiedzialności za ludzi – na tych podstawach Beata Piosik buduje swój sposób zarządzania. Dyrektor generalna Arche Hotel Lotnisko Gdańsk opowiada o drodze do przywództwa, wspieraniu kobiet w rozwoju zawodowym oraz o tym, dlaczego warto mówić o własnych osiągnięciach.

Z hotelarstwem jesteś związana od ponad 30 lat. Jak rozwijała się Twoja kariera i które momenty lub decyzje miały największy wpływ na jej przebieg?
Kiedy patrzę dziś na swoją drogę zawodową, widzę, że przeszłam ją od podstaw. Zaczynałam jako kelnerka i pokojowa, później pracowałam na luksusowych statkach pasażerskich Celebrity Cruises i Disney Cruise Line. To była fantastyczna, ale wymagająca szkoła hotelarstwa – międzynarodowe środowisko, wysokie standardy obsługi, ogromna dyscyplina. Z czasem objęłam stanowisko menedżerskie i zarządzałam wielokulturowym zespołem. Po powrocie do Polski przechodziłam kolejne szczeble zarządzania, aż do stanowisk dyrektorskich. Dziś zarządzam hotelem Arche Hotel Lotnisko Gdańsk, który współtworzyłam już na etapie przygotowań do otwarcia.
Co ciekawe, dyrektorką mogłam zostać wcześniej. W moim przypadku sprawdziło się powiedzenie „do trzech razy sztuka”, bo nie od razu zdecydowałam się przyjąć tę funkcję. Za pierwszym razem priorytetem było dla mnie wychowanie dziecka. A hotelarze wiedzą, że dyrektor hotelu właściwie nigdy nie śpi. [śmiech] Za drugim razem ustąpiłam miejsca osobie, która bardzo chciała objąć tę funkcję. Za trzecim razem zaproponowano mi stanowisko w bardzo trudnym momencie organizacyjnym. Przyjęłam je dopiero wtedy, kiedy sytuacja się ustabilizowała.
Dzisiaj nie żałuję żadnej z tych decyzji. Nauczyły mnie, że nie trzeba przyjmować stanowiska tylko dlatego, że pojawiła się taka propozycja. Na przywództwo trzeba być gotowym. Ambicja jest potrzebna, ale z funkcją dyrektora wiążą się presja, trudne decyzje, negocjacje oraz odpowiedzialność za wyniki finansowe, a przede wszystkim za ludzi.
Przeszłaś drogę od stanowisk operacyjnych do zarządzania obiektami hotelowymi. Jak doświadczenie zdobywane na różnych szczeblach organizacji wpłynęło na Twój sposób kierowania zespołem i rozumienie roli dyrektora generalnego?
Miało ogromny wpływ. Zanim zaczęłam zarządzać całym hotelem, sama wykonywałam pracę operacyjną. Byłam pokojową, kelnerką i barmanką, zarządzałam też recepcją. Znam więc hotel nie tylko z perspektywy raportu, budżetu czy gabinetu dyrektora. Wiem, ile pracy kryje się za perfekcyjnie przygotowanym pokojem, zadowolonym gościem czy dobrze przeprowadzonym wydarzeniem.
To doświadczenie ukształtowało mój sposób zarządzania. Lubię mówić, że zarządzanie mam we krwi, ale dla mnie nie oznacza ono jedynie wydawania poleceń. Łączę strategiczne myślenie z empatią. Chcę, żeby ludzie rozumieli, dlaczego coś robimy i jaki mamy wspólny cel.
Nie jestem zwolenniczką podawania zespołowi wszystkich rozwiązań na tacy. Wolę rozmowę i burzę mózgów. Dyrektor nie ma monopolu na najlepsze pomysły. Czasem najlepsze rozwiązanie proponuje osoba, która ma bezpośredni kontakt z gościem lub na co dzień odpowiada za dany proces.
Dlatego świadomie buduję swój dream team. Chcę pracować z ludźmi, którzy biorą odpowiedzialność, rozwijają się, mają własne zdanie i dobrą energię. Zespół powinien działać jak dobrze nastrojona orkiestra – każdy odpowiada za swoją część, ale dopiero razem tworzymy efekt, który widzi i czuje gość.

Jakich kompetencji, postaw i form wsparcia potrzebują dziś kobiety, które chcą rozwijać karierę menedżerską w hotelarstwie? Jaką rolę mogą odgrywać w tym procesie mentorki, kobiece sieci kontaktów oraz solidarność zawodowa?
Kompetencje są fundamentem. W hotelarstwie nie wystarczy być dobrym organizatorem. Trzeba rozumieć ludzi i potrzeby gości, znać finanse, sprzedaż, marketing oraz działalność operacyjną hotelu. Ale powiedziałabym, że kobietom potrzebna jest również odwaga, żeby pokazywać swoje kompetencje.
Sama długo miałam z tym problem. Nie umiałam mówić o swoich sukcesach. Wydawało mi się, że przecież po prostu wykonuję swoją pracę. Dopiero otrzymanie tytułu Liderki Inteligentnego Rozwoju pomogło mi spojrzeć na siebie inaczej. Ktoś z zewnątrz zobaczył i nazwał to, czego sama wcześniej nie dostrzegałam.
Dlatego tak ważne są dla mnie relacje między kobietami. Nie chodzi o tworzenie zamkniętego kobiecego świata, ale o przestrzeń, w której możemy wymieniać doświadczenia, inspirować się nawzajem, polecać się do współpracy i czasami powiedzieć drugiej kobiecie: „Zobacz, ile już zrobiłaś”.
Temu służy również „Luksus Czasu”, który współtworzę od trzech lat. Każda edycja gromadzi około 150 kobiet. Nie chciałyśmy jednak stworzyć kolejnego klasycznego wydarzenia networkingowego. To przestrzeń, w której kobieta może się zatrzymać, rozwijać, budować relacje, ale również wrócić do siebie – do swojej siły, potrzeb i marzeń…
Rozmawiała Karolina Stępniak
Cały wywiad publikujemy w:

Źródło: Własne

© BROG B2B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k.
Dalsze rozpowszechnianie powyższego materiału jest zabronione.
Absolwentka wydziału dziennikarstwa Collegium Civitas w Warszawie. Doświadczenie zdobywała w takich pismach jak Gazeta Wyborcza i Życie Warszawy.
Z firmą BROG Media (później BROG Marketing i BROG B2B) związana od grudnia 2010 roku. Początkowo jako dziennikarz w czasopismach Świat Hoteli i Nowości Gastronomiczne oraz portalu Horecanet.pl. Od lutego 2013 pełni funkcję redaktor naczelnej Świata Hoteli, a od stycznia 2018 roku dyrektor wydawniczej i współwłaścicielki wydawnictwa BROG B2B. Jest również organizatorką Forum Rynku Hotelarskiego Profit Hotel, a także odpowiedzialna za tworzenie portalu Horecanet.pl oraz organizację Forum Rynku Gastronomicznego Food Business Forum i Spa & Wellness Business Forum. Członkini Rady Społeczno-Biznesowej Szkoły Głównej Turystyki i Hotelarstwa Vistula. Wyróżniona Odznaką Honorową za zasługi dla polskiej turystyki od Ministra Sportu i Turystyki.
Interesuje się polskim rynkiem hotelarskim i gastronomicznym. Prywatnie uwielbia sport, w szczególności bieganie, dobrą kuchnię i polskie kino. Szczęśliwa partnerka i mama Łucji.






