[TYLKO U NAS] Od 125 lat Hotel Bristol współtworzy historię Warszawy, łącząc gościnność z życiem artystycznym i towarzyskim stolicy. Związany z Ignacym Janem Paderewskim, Janem Kiepurą i Wojciechem Kossakiem, pozostaje miejscem spotkań świata sztuki, kultury i polityki. Jubileusz to okazja, by przyjrzeć się zarówno jego dziedzictwu, jak i zmianom, które wyznaczają przyszłość tego wyjątkowego miejsca. O pielęgnowaniu tradycji, kulinarnych inspiracjach, codziennej pracy zespołu i planach rozwoju rozmawiam z osobami tworzącymi współczesny Bristol: dyrektorką generalną Magdaleną Eliasz, dyrektorką marketingu Magdaleną Liwosz, dyrektorką HR Nicole Chojnicką, szefową służby pięter Agnieszką Zielonką, szefem kuchni Kamilem Jabłońskim oraz Concierge Sławomirem Oleksiakiem.

Magdalena Eliasz, General Manager
125-lecie Hotelu Bristol skłania do pytania, co pozwala hotelowi zachować znaczenie przez kolejne pokolenia. W naszej poprzedniej rozmowie mówiłaś, że Twoim pierwszym celem było zrozumienie tego miejsca. Co dziś uważasz za istotę jego tożsamości, której nie wolno naruszyć, a które wyobrażenia o tym, jaki „powinien być Bristol”, warto zakwestionować, aby hotel mógł dalej się rozwijać?
Przyznam, że zanim zaczęłam myśleć o przyszłości Hotelu Bristol, chciałam najpierw zrozumieć, dlaczego od ponad 120 lat pozostaje tak ważnym miejscem dla gości i warszawiaków. Dziś jestem przekonana, że jego istotą nie są wyłącznie piękne wnętrza czy imponująca historia, ale wyjątkowa umiejętność łączenia tradycji z życiem miasta. Bristol był od zawsze miejscem spotkań ludzi. To nigdy nie był tylko hotel. Tego nie wolno nam utracić.
Jednocześnie uważam, że warto zakwestionować przekonanie, że miejsce z tak bogatym dziedzictwem powinno pozostać niezmienne. Historia nie może być dla nas ograniczeniem. Powinna być inspiracją. Współczesny gość oczekuje autentyczności, ale także komfortu, nowych doświadczeń i odpowiedzi na zmieniający się styl podróżowania. Dlatego rozwijając Hotel Bristol, nie pytamy, jak zachować go takim, jakim był, lecz jak sprawić, by za kolejne 125 lat nadal był równie ważny, nie zatracając przy tym swej autentyczności.
Dla mnie prawdziwym sukcesem jest znalezienie równowagi między szacunkiem dla przeszłości a odwagą do zmian. Jeśli pozostaniemy wierni wartościom, które od zawsze definiowały to miejsce, a jednocześnie będziemy otwarci na nowe pokolenia gości i ich oczekiwania, hotel będzie nadal odgrywał wyjątkową rolę zarówno na mapie Warszawy, jak i europejskiego hotelarstwa.
Magdalena Liwosz, Director of Marketing
125 lat historii to ogromny kapitał marki, ale też wyzwanie dla osoby odpowiedzialnej za jej komunikację. Jak opowiadać dziś o Bristolu, aby jego dziedzictwo budowało zainteresowanie kolejnych pokoleń gości? Które elementy tej historii najmocniej przemawiają do współczesnego odbiorcy, a które wymagają nowego sposobu prezentacji?
Historia Hotelu Bristol jest dla nas przede wszystkim opowieścią o autentyczności. Mamy wyjątkowy przywilej opowiadać o miejscu, które od 125 lat towarzyszy Warszawie – jest świadkiem jej przemian i uczestnikiem najważniejszych wydarzeń kulturalnych oraz społecznych. To ma wyjątkowy wymiar w mieście tak głęboko doświadczonym przez historię. Wojna pozostawiła w Warszawie wyrwę w ciągłości miejsca, pamięci i architektury. Hotel Bristol jest jednym z nielicznych adresów, które tę ciągłość zachowały, stając się żywym świadkiem historii miasta.
Jest to szczególnie istotne dziś, gdy podróżni – bardziej niż kiedykolwiek wcześniej – poszukują nie tylko najwyższego standardu, ale przede wszystkim autentyczności, lokalności i poczucia przynależności do miejsca.
Od początku, budując strategię komunikacji marki Hotelu Bristol, chciałam uniknąć traktowania tego miejsca jak muzealnego eksponatu. Nie zależało mi na nostalgii, za którą nic nie idzie. Wierzę, że komunikacja oparta na dziedzictwie ma wartość tylko wtedy, gdy znajduje współczesny kontekst, przekłada się na doświadczenia gości i inspiruje. Dlatego zamiast skupiać się wyłącznie na datach i faktach, opowiadamy o ludziach i emocjach – to one najmocniej przemawiają do współczesnego odbiorcy, bo z nimi może się utożsamić. Łączymy bogatą historię hotelu z tym, co najciekawsze we współczesnej Warszawie, współpracując z partnerami, którzy podzielają nasze wartości, a jednocześnie wnoszą świeżą perspektywę.
Tegoroczna współpraca z Jakubem Józefem Orlińskim dobrze obrazuje nasze podejście. Punktem wyjścia były muzyczne dziedzictwo hotelu i postać Ignacego Jana Paderewskiego. Zamiast jednak pozostać w tym oczywistym obszarze, postanowiliśmy przełożyć tę inspirację na język kulinariów. Jakub wspólnie z zespołem naszej Cukierni stworzył jubileuszową edycję Tortu Bristol, nadając tej historii zupełnie nowy wymiar. Ten projekt pokazał, że dziedzictwo nie musi być wyłącznie opowieścią o przeszłości. Może żyć, inspirować i otwierać nas na nowe formy dialogu ze współczesnymi odbiorcami.
Właśnie tak dziś chcemy opowiadać o Hotelu Bristol – jako o miejscu, które czerpie z własnej historii, ale nie żyje przeszłością. To dziedzictwo daje nam punkt wyjścia do tworzenia nowych historii, doświadczeń i powodów, by kolejne pokolenia gości i Warszawiaków chciały do nas wracać.

Nicole Chojnicka, HR Director
Za 125-letnią historią Hotelu Bristol stoją kolejne pokolenia pracowników, których nazwiska nie zawsze pojawiają się w opowieściach o hotelu, choć to właśnie oni tworzą jego charakter. Jak chcecie pokazać ich wkład przy okazji jubileuszu i w jaki sposób angażujecie zespół w przygotowania do obchodów?
Od początku wiedzieliśmy, że jubileusz nie może być tylko celebracją historii hotelu. Chcieliśmy, żeby był przede wszystkim świętem ludzi, którzy każdego dnia piszą jej kolejny rozdział.
Nasi pracownicy są aktywnie zaangażowani w obchody 125-lecia i nie tylko uczestniczą w inicjatywach, ale bardzo często są ich autorami. Jesteśmy niezwykle dumni z tego, jak chętnie dzielą się swoimi pomysłami, kreatywnością i energią. Wierzymy, że sprawczość buduje zaangażowanie, dlatego wiele z proponowanych przez nich rozwiązań wdrażamy z sukcesem w życie, zarówno z myślą o naszych gościach, jak i o samym zespole.
Doskonałym przykładem, o którym wspomniała Magda, jest nowy pride pin w kształcie dmuchawca, inspirowany detalem dekoracyjnym z naszego lobby, autorstwa Ottona Wagnera juniora. W projektowaniu nowej przypinki niezwykle ważny był dla nas głos pracowników – to oni współdecydowali o jej ostatecznym wyglądzie. Podobnie podeszliśmy do jubileuszowego świętowania dla naszego zespołu. Wspólnie wybraliśmy miejsce, temat i charakter wydarzenia, tak aby naprawdę było nasze i odzwierciedlało społeczność Bristolu.
Także tegoroczny Tydzień Pracownika został zbudowany wokół historii hotelu, wspomnień i niezwykłych momentów, które przez lata kształtowały to miejsce. Szczególnie wzruszającym symbolem stała się prawdziwa kapsuła czasu – zaprosiliśmy pracowników wszystkich działów do zostawienia jakiejś wybranej pamiątki dla koleżanek i kolegów, którzy będą tworzyć Hotel Bristol w przyszłości i otworzą kapsułę na 150-lecie!
Hotel Bristol to piękna architektura i fascynująca historia, ale jego fundamentem byli i są ludzie. Dumni ambasadorzy tego ikonicznego miejsca!

Agnieszka Zielonka, Executive Housekeeper
125-lecie Bristolu zwraca uwagę na jego historię, ale dla Pani zespołu dbanie o to dziedzictwo jest codziennym zadaniem. Jakie wyzwania stawia przed housekeepingiem pielęgnacja wnętrz i wyposażenia hotelu o takim charakterze? Które elementy wymagają szczególnej wiedzy, specjalistycznych metod czy współpracy z fachowcami, aby zachować ich wartość i jednocześnie zapewnić komfort współczesnym gościom?
Dla naszego zespołu dbałość o dziedzictwo Hotelu Bristol to nie jest zadanie tylko przy okazji jubileuszu – robimy to każdego dnia. Praca w takim hotelu wymaga od nas dużej uważności, ponieważ wiele elementów wnętrz nie może być traktowanych tak samo jak ich odpowiedniki w nowoczesnym, standardowym obiekcie.
Szczególnej wiedzy wymagają między innymi lustra pokryte złotem, elementy miedziane i mosiężne, kryształowe lustra oraz żyrandole, a także zabytkowe meble, drewno, kamień i dekoracyjne tkaniny. Do każdego z tych materiałów dobieramy odpowiednie, delikatne metody i środki czyszczenia. W przypadku bardziej wymagających elementów współpracujemy również z konserwatorami i specjalistami.
Największym wyzwaniem jest dla nas znalezienie równowagi: z jednej strony chcemy zachować autentyczność, piękno i wartość historycznych wnętrz, a z drugiej zapewnić gościom perfekcyjną czystość i komfort, którego oczekują od współczesnego luksusowego hotelu. Dlatego ogromnie ważne są szkolenia, wymiana wiedzy i zaangażowanie całego zespołu, bo to właśnie nasi pracownicy każdego dnia mają realny wpływ na to, jak Hotel Bristol wygląda i jak jest odbierany przez gości.

Kamil Jabłoński, Executive Chef
125-letnia historia Bristolu zobowiązuje, ale pozostawia też przestrzeń do poszukiwania własnej drogi kulinarnej. Jak decydujesz, co z tej tradycji zachować, a czemu nadać nową formę, aby kuchnia hotelu odpowiadała na oczekiwania dzisiejszych gości i wyróżniała się na gastronomicznej mapie Warszawy?
Myślę, że w miejscu takim jak Hotel Bristol najważniejsze jest, żeby nie próbować konkurować z własną historią. Ona już jest częścią tego miejsca i trudno o lepszy fundament. Moją rolą jako szefa kuchni jest raczej zadbać o to, żeby ta historia była odczuwalna, ale w sposób naturalny i aktualny.
Zawsze wychodzę od pytania: czego dziś oczekuje gość? Chce świetnego produktu, autentycznych smaków i kuchni, która ma własny charakter. Dlatego zachowujemy to, co dla Bristolu najcenniejsze, czyli jakość, dbałość o detale i pewną ponadczasową elegancję. Reszta musi ewoluować razem z gośćmi i miastem.
Lubię czerpać z tradycji, ale nie odtwarzać jej jeden do jednego. Jeśli inspiruje mnie klasyczne danie, zastanawiam się, jak opowiedzieć je na nowo: może przez sezonowe składniki, może przez inną technikę, a może przez lżejszą, bardziej współczesną formę. Najważniejsze, żeby efekt był szczery i smakował, a nie tylko dobrze wyglądał.
Warszawa ma dziś niezwykle ciekawą scenę gastronomiczną, dlatego hotelowa restauracja nie może opierać się wyłącznie na swojej historii. Musi być aktywną częścią tej sceny. Chcę, żeby goście przychodzili do nas nie tylko dlatego, że Hotel Bristol jest ikoną, ale przede wszystkim dlatego, że mogą tu dobrze zjeść i przeżyć coś wyjątkowego.
Jeśli uda nam się połączyć charakter tego miejsca z energią współczesnej kuchni, to właśnie wtedy tradycja naprawdę żyje. To jest kierunek, który jest mi najbliższy.

Sławomir Oleksiak, Concierge
125 lat Bristolu to opowieść o hotelu, ale też o Warszawie i ludziach, którzy współtworzyli jej historię. Które wydarzenia, miejsca lub detale najczęściej przywołuje Pan podczas rozmów z gośćmi, aby przybliżyć im charakter hotelu? Czy jest historia, która szczególnie ich zaskakuje, a wciąż pozostaje mało znana szerszej publiczności?
Moją odpowiedź zacznę od cytatu starożytnego greckiego filozofa Heraklita: „Panta rhei”, czyli „Wszystko płynie, przemija, ewoluuje”. 125 lat historii Hotelu Bristol na trwałe wpisało się w dzieje naszej stolicy i ojczyzny. Oprowadzanie gości po hotelowych wnętrzach nazywam podróżą w czasie, a czasem nawet zaproszeniem do udziału w bajce w towarzystwie zespołu Concierge. Przywołuję wówczas historie, które najlepiej oddają magię, znaczenie i wyjątkowy charakter mojego miejsca pracy. Przytoczę kilka.
W 1923 roku, zmęczony polityką i odpowiedzialnością za losy odrodzonej Polski, marszałek Józef Piłsudski postanowił wycofać się z życia publicznego. Na miejsce swojego pożegnalnego bankietu wybrał hotelową restaurację Malinową. W wydarzeniu uczestniczyła elita II Rzeczypospolitej, dyplomaci, generałowie, członkowie rządu i arystokracji. Wprawdzie „Dziadek Ziuk” wytrwał na politycznej emeryturze zaledwie trzy lata, jednak jego pożegnalny bankiet na zawsze zapisał się w historii Bristolu. Z czasem Malinowa stała się scenerią najbardziej prestiżowych wydarzeń towarzyskich stolicy, od wystawnych balów sylwestrowych po legendarne Bale Mercedesa.
Inna historia przenosi nas do roku 1958, kiedy po występach w mediolańskiej La Scali do Polski przyjechał „Chłopak z Sosnowca”. Słynny Jan Kiepura, przystojny, utalentowany i obdarzony cudownym głosem, zatrzymał się, a jakżeby inaczej, w Hotelu Bristol! Na Krakowskim Przedmieściu, przed głównym wejściem do hotelu, doszło niemal do zamieszek. Rozentuzjazmowany tłum nie pozwalał artyście przedostać się przez kordon niewiast wykrzykujących: „Jasiu, zaśpiewaj!”. Kiepura nie dał się długo prosić i, jak na bon vivanta przystało, stanął na dachu taksówki, rozpoczynając spontaniczny koncert włoskich arii operowych. Nieplanowany występ nie zaspokoił jednak apetytów słuchaczek, a euforia sięgnęła zenitu! W tej sytuacji śpiewak zdecydował się na nieszablonowe posunięcie. Udał się na narożny balkon hotelu, skąd każdy ze zgromadzonych mógł go podziwiać, po czym brawurowo wykonał w ojczystym języku utwór dedykowany wszystkim obecnym paniom, słynne „Brunetki, blondynki”. To historyczno-towarzyskie wydarzenie zapoczątkowało tradycję hotelowych koncertów z balkonu, który nieoficjalnie nazywamy „balkonem Kiepury”.
Jako ostatnią przytoczę osobistą opowieść o moim spotkaniu z genialnym dyrygentem i światowej sławy skrzypkiem, sir Yehudim Menuhinem. Oryginalna prośba współtwórcy legendarnej orkiestry Sinfonia Varsovia o owsiankę, podaną w apartamencie Ignacego Jana Paderewskiego, sprawiła, że miałem okazję osobiście poznać mistrza i z nim porozmawiać. Z dumą opowiedziałem mu, że Hotel Bristol i Filharmonia Narodowa są rówieśnikami, obydwa miejsca otwarto przecież w listopadzie 1901 roku. Nigdy nie zapomnę, jak artysta tego formatu, o nienagannych manierach i wyglądzie brytyjskiego lorda, uścisnął mi w podziękowaniu dłoń. Co ciekawe, po jego śmierci w tym samym historycznym apartamencie zamieszkał inny genialny muzyk – skrzypek i postpunkrockowiec Nigel Kennedy, słynący z niekonwencjonalnego stylu i umiejętności wykonywania na skrzypcach Stradivariusa utworów Jimiego Hendriksa czy The Doors.
Co łączyło tych panów? Kiedy ośmioletni Nigel pobierał lekcje muzyki, jego nauczycielem i mentorem był właśnie sir Yehudi Menuhin. Co za koincydencja! Mistrz i uczeń mieszkali w apartamencie, którego właścicielem był niegdyś Ignacy Jan Paderewski – wybitny pianista i premier Rzeczypospolitej.
Rozmawiała Karolina Stępniak
fot.: Maciej Margas
Cały wywiad publikujemy w:
Źródło: Własne

© BROG B2B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k.
Dalsze rozpowszechnianie powyższego materiału jest zabronione.
Absolwentka wydziału dziennikarstwa Collegium Civitas w Warszawie. Doświadczenie zdobywała w takich pismach jak Gazeta Wyborcza i Życie Warszawy.
Z firmą BROG Media (później BROG Marketing i BROG B2B) związana od grudnia 2010 roku. Początkowo jako dziennikarz w czasopismach Świat Hoteli i Nowości Gastronomiczne oraz portalu Horecanet.pl. Od lutego 2013 pełni funkcję redaktor naczelnej Świata Hoteli, a od stycznia 2018 roku dyrektor wydawniczej i współwłaścicielki wydawnictwa BROG B2B. Jest również organizatorką Forum Rynku Hotelarskiego Profit Hotel, a także odpowiedzialna za tworzenie portalu Horecanet.pl oraz organizację Forum Rynku Gastronomicznego Food Business Forum i Spa & Wellness Business Forum. Członkini Rady Społeczno-Biznesowej Szkoły Głównej Turystyki i Hotelarstwa Vistula. Wyróżniona Odznaką Honorową za zasługi dla polskiej turystyki od Ministra Sportu i Turystyki.
Interesuje się polskim rynkiem hotelarskim i gastronomicznym. Prywatnie uwielbia sport, w szczególności bieganie, dobrą kuchnię i polskie kino. Szczęśliwa partnerka i mama Łucji.







