Jak powstawał hotel Fahrenheit w Gdańsku

Do słynnego sopockiego „Krzywego Domku” dołączył w 2012 roku hotel Fahrenheit w Gdańsku, również zaprojektowany przez Pracownię Architektoniczną Szotyńscy. Falujące linie elewacji oraz inne nieregularności bryły można podziwiać w gdańskim śródmieściu, u zbiegu ulic Grodzkiej i Sukienniczej.

Lokalizacja hotelu nie była bez znaczenia dla ukształtowania elewacji obiektu i wyborów materiałowych. Budynek położony jest w miejscu, gdzie w XV wieku znajdowała się brama wjazdowa do zamku krzyżackiego, wzniesionego w stylu późnogotyckim. Podobnie jak inne bramy, mury czy zamki Zakonu, była ona wykonana z czerwonej cegły. Cegła jest też wiodącym materiałem całego gdańskiego gotyku. Nawiązując do tych historycznych rozwiązań, architekci zdecydowali się zastosować na elewacji klasyczną cegłę klinkierową o czerwonym odcieniu. Wyraźny podział bryły hotelu na trzy segmenty także jest swoistą lekcją historii – po krzyżackiej bramie w tym miejscu były wzniesione trzy kamienice.

– Najważniejsze w projekcie jest to, żeby nastąpiła transformacja przeszłości. Tak dzieje się wtedy, kiedy bazą, punktem wyjścia jest przeszłość, tradycja i historia, a efektem – współczesność – mówi Szczepan Szotyński z Pracowni Architektonicznej Szatyńscy, która opracowała projekt. Hotel Fahrenheit w Gdańsku jest doskonałym przykładem wcielenia w życie tej idei. Nawiązania do przeszłości zdefiniowały trójdzielną budowę obiektu oraz zastosowanie cegły na elewacji. Warto przy tym wspomnieć, że budowa przyczyniła się do ważnego odkrycia archeologicznego, które pozwoliło przenieść szacowaną datę powstania Gdańska z X na IX wiek.

Aby na fundamencie przeszłości powstał obiekt prawdziwie współczesny, architekci nadali hotelowi bardzo oryginalny kształt. Cała bryła „gnie się” i sprawia wrażenie lejącej, a elementy takie, jak okna, są rozmieszczone nieregularnie. – Fundament budynku i dół elewacji opiera się na liniach prostych. Same ściany tworzą już jednak krzywizny. Z każdym centymetrem pięcia się ku górze budowli możemy obserwować zmiany. Powierzchnia poszczególnych bloków, która przejawia się też w ukształtowaniu szczytu budynku, to tzw. konoida – wyjaśnia Szczepan Szotyński. Wymiary i wzajemne położenie różnych elementów są przy tym tak zaplanowane, by krzywizny nie zaburzały funkcjonalności hotelu. Architektura wnętrz pozostaje niezależna od stylistyki bryły, choć częściowo nawiązuje do jej kształtu.

– Dla całokształtu realizacji było bardzo istotne, by w tej stosunkowo prostej bryle poruszyć trzeci wymiar, czyli pokazać przestrzeń nie tylko w układzie ścian, ale też w geometrii – rozwija temat formy Szczepan Szotyński. – Górna strefa bryły, przypominająca koronę, to elementy łukowe z niejako wywiniętymi końcami, które nawiązują do przekroju ścian. One też są pośrednio inspirowane historyczną zabudową. Prawie wszystkie gdańskie kamienice miały szczyty bądź wyoblenia. Zaproponowane przez nas rozwiązanie to również wyoblenie, tylko nowoczesne, posunięte kilka kroków dalej – wyjaśnia. A jaki jest efekt? Dzięki „krzywym” elewacjom obiekt sprawia wrażenie surrealistycznego, bajkowego. Jego górne krawędzie układają się niczym kielich kwiatu; przypominają też koronę, a nawet topiący się deser lodowy… Skojarzenia można mnożyć. I o to właśnie chodziło autorom projektu. – Chcieliśmy, żeby obiekt skłaniał do zastanowienia, by jego forma wyzwoliła wyobraźnię oglądającego – mówi Szczepan Szotyński.

Połączenie założeń nawiązania do przeszłości poprzez zastosowanie cegieł z zaplanowanym oryginalnym kształtem obiektu sprawiło, że architekci musieli rozwiązać skomplikowaną kwestię murowania krzywizn z klinkieru. Wraz z inwestorem zdecydowali się na wykonanie ścian zewnętrznych w technologii trójwarstwowej. Mur składa się więc ze ściany nośnej, warstwy izolacji, szczeliny wentylacyjnej oraz warstwy licowej z klinkieru. Pierwszym wyzwaniem konstrukcyjnym był fakt, że elewacja z cegieł nie została posadowiona na fundamentach. – Przy ziemi wprowadziliśmy specjalne stalowe kątowniki, o wyliczonej przez nas wytrzymałości. To na tych wspornikach opiera się cała elewacja – mówi Szczepan Szotyński. Dodatkowo, ponieważ fasada rozszerza się ku górze, projektanci musieli zadbać o to, żeby cegły nie odpadały. – W tym celu zastosowaliśmy mocowanie w systemie Halfen. Polega ono na wpuszczeniu w mur specjalnych kotw, które szpikulcami wchodzą w spoiny. Dzięki temu elewacja w bezpieczny sposób „wisi” w powietrzu – wyjaśnia architekt. Murowanie poszczególnych cegieł to prawdziwy majstersztyk. Zastosowano tu dwa rodzaje wiązań – wiązanie w systemie polskim oraz w systemie wozówka-wozówka. Ponadto, cegły położone powyżej są nieco wysunięte względem warstw pod nimi. W rezultacie klinkier z wyższej warstwy rzuca trójkątny cień na cegłę poniżej, co na całej płaszczyźnie elewacji tworzy bardzo ciekawy efekt gry światłocienia.

Czterogwiazdkowy hotelu Fahrenheit Gdańsk znajduje się w centrum malowniczej gdańskiej starówki, tuż obok rzeki Motława. Obiekt dysponuje 23 nowoczesnymi pokojami o wysokim standardzie i wyposażeniu, w tym 5 pokojami typu komfort o powiększonej powierzchni. Każdy z pokoi wyposażony jest w telewizor LCD, klimatyzację, telefon, gniazdko Internetowe, sejf, zestaw do parzenia herbaty i kawy, mini-bar, suszarkę do włosów oraz biurko do pracy. W całym hotelu dla gości dostępny jest bezpłatny dostęp do Internetu WiFi.