Śląska Prohibicja ma 5 lat

Udostępnij artykuł

Tak, to już 5 lat wyjątkowych dań, wydarzeń muzycznych, spotkań degustacyjnych ze znakomitymi gośćmi, tysiące ukulanych klusek śląskich i niezliczone litry zaserwowanego swojskiego żuru. Śląska Prohibicja została otwarta 4 grudnia 2017 roku i od tamtego momentu stała się nie tylko nowym punktem gastronomicznym na mapie Katowic.

Śląska Prohibicja jest też przestrzenią kreatywną, oryginalnym konceptem gastronomicznym Nikiszowca z jego uzdolnionymi pracownikami, będącymi motorem napędzającym całe przedsięwzięcie. Aleksandra, Szymon, Mateusz, Martyna, Łukasz, Paula i wielu, wielu innych pasjonatów gastronomii pracujących w restauracji, codziennie dwoją się i troją, by każdy gość czuł się tu dopieszczony i nie wyszedł głodny!

Z okazji zbliżających się urodzin Śląskiej Prohibicji, bohaterowie restauracji opowiadają jak to wszystko się zaczęło. Wracają pamięcią do sytuacji zabawnych, wzruszających, ale i tych, które postawiły przed nimi wiele wyzwań. Przez 5 lat udało się stworzyć miejsce pełne wspomnień, zabawnych anegdot, ale także rozmów o przyszłości. Czego jeszcze nie wiemy o Śląskiej Prohibicji? Na jakie niespodzianki mogą liczyć goście z okazji jubileuszu?

Jak kilkoma, krótkimi słowami można opisać 5 lat działalności Waszej restauracji?

Aleksandra Mucha – dyrektor restauracji: Ciężka praca, pasja, miłość, przygoda, tor z przeszkodami, zaangażowanie – te i wiele innych słów nie zawsze będą w stanie określić to, co tak naprawdę się dzieje w restauracji i odzwierciedlić silną więź z tym, z czym na co dzień się mierzymy. Przede wszystkim trzeba kochać to co się robi. Jeśli brakuje uczucia z jakim kucharz podchodzi do swojej pracy i do produktu, to nic z tego nie będzie. My w ciągu tych 5-ciu lat jeszcze bardziej zżyliśmy się z tym miejscem. Jesteśmy jak rodzina. Razem świętujemy, ale również wspólnie walczymy z przeciwnościami.

Skąd pomysł na taką restaurację na Nikiszowcu?

Dawniej mieściła się tu restauracja SITG. Gdy lokal zakończył działalność, przestrzeń została wystawiona na sprzedaż. Lokal stał pusty, a to naprawdę, ogromna, przepiękna przestrzeń, ulokowana w sercu górniczego Śląska, bo na Nikiszowcu. Być może obawy przed tym, że gmach nie znajduje się w centrum Katowic i może będzie trudno utrzymać tu działalność usługową były tak silne, że nie było zbyt wielu chętnych na taki skok na głęboką wodę. Obecni właściciele, pochodzący ze Śląska, zdecydowali się zaryzykować. Wzięli udział w przetargu, wygrali i tak właśnie zaczyna się historia Śląskiej Prohibicji. Sama restauracja jest utrzymana w klimacie amerykańskiej prohibicji, a nazwa, dość przekornie nie ma nic wspólnego z zakazem sprzedaży alkoholu. Wręcz przeciwnie. Nasz bar jest pełen znakomitych etykiet. Otwarcie było huczne i widowiskowe, w stylu speakeasy i Wielki Gatsby, z muzyką na żywo i innymi zaskakującymi zwrotami akcji.

Co wyróżnia Waszą restaurację? Przecież w Katowicach jest wiele innych popularnych miejsc w których można dobrze zjeść?

Szymon Bracik – szef kuchni: Okazuje się, że Nikiszowiec, który dawniej nie kojarzył się zbyt dobrze, stał się bardzo modnym miejscem kulturalno – rozrywkowym. Charakter miejsca, czyli zabytkowa zabudowa, jego historia, a teraz również atmosfera i kuchnia Śląskiej Prohibicji przyciągają turystów z całej Polski i świata. Stworzyliśmy miejsce, gdzie tradycja łączy się z nowoczesnością. Moim mistrzem w kuchni był mój ojciec. To on nauczył mnie szacunku do produktu. Z tej niepohamowanej ciekawości do świata smaków i zapachów wyrosła prawdziwa pasja. Już wtedy wiedziałem, że kuchnia stanie się moim sposobem na życie.

Nauczyłem się jak celebrować każdy dzień, ale zawsze z chochlą bądź nożem w dłoni, przy suto zastawionym stole, z rodziną i przyjaciółmi. Tak właśnie jest w naszej restauracji. Każdy talerz lądujący na stole gościa zawiera w sobie fuzję smaków, na którą składają się idealne proporcje – wywarzone i dopieszczone. Inspiracją do stworzenia takiego, a nie innego dania jest natura, zmieniające się pory roku, ale również tradycja przekazywana z pokolenia na pokolenie. Chętnie podróżuję, zbieram doświadczenia i inspiracje z innych krajów, dlatego nasze przepisy nie są typowo śląskie. Oczywiście, ja i mój zespół pozwalamy sobie na odrobinę szaleństwa i spontaniczności w kuchni, ale wychodzę z założenia, że w konstrukcji dania nic nie może być przypadkowe. Konsystencja, faktura, łączenie składników muszą się dopełniać, pasować i zaskakiwać.

Czyli Waszą siłą przebicia jest miejsce, ale przede wszystkim kuchnia?

Tak. Smak jest bardzo ważny. Niezwykle cenny. Ta moja mała filozofia gotowania została szybko doceniona i dlatego znalazłem się w Śląskiej Prohibicji. Należy jednak zauważyć, że nie są to tylko wyłącznie moje wysiłki, ale również wszystkich, którzy codziennie pracują w kuchni. Zawsze powtarzam, że nie ma dobrego szefa bez zgranej ekipy. Istnieje pewien respekt, ale trzeba umieć rozmawiać. My rozumiemy się w pracy, motywujemy się wzajemnie, mamy podobny gust i dlatego razem tworzymy coś pięknego. Bardzo ważna jest organizacja, rozmowa, ciężka praca, ale również wzajemne docenianie wysiłków. Potrzebnym gestem okazuje się zwykłe podanie ręki współpracownikowi po zakończonym dniu pracy. Szacunek do drugiej osoby to podstawa dobrych relacji.

Uważam, że mimo iż jestem szefem to woda sodowa nie uderzyła mi do głowy. Kiedyś ktoś zapytał się mnie czy nie mam dość przygotowywania rolady. Nie, ponieważ cieszę się, że to tradycyjne, śląskie danie nie traci na popularności, a radość z jej przygotowywania mogę dzielić z innymi. Tak w ogóle to wiadomo – jak mówisz śląski, rodzinny obiad to myślisz Śląska Prohibicja! U nas każdy znajdzie coś dla siebie. Serwujemy dania w stylu comfort food, bo każdy kto do nas przyjdzie, czerpie największą przyjemność z jedzenia. Ogromną rolę przywiązujemy także do obsługi na sali. To co wychodzi z kuchni to jedno, ale trzeba to jeszcze dobrze zaprezentować. Tutaj istotna rolę odgrywają kelnerzy, którzy przed premierą nowego menu zawsze uczestniczą w pierwszej degustacji. Obsługa doskonale wie co serwuje i chętnie dzieli się tą wiedzą z gośćmi przy stoliku. Prawda Mati?

Mateusz Rawski – kierownik sali: Dokładnie. Kolejnym, widocznym atutem jest nasze profesjonalne podejście do obsługi gości. Każde danie znamy, nie tylko z nazwy – a niektóre są naprawdę niespodziewane. Wiemy również, jakie produkty zostały użyte w każdej, zaserwowanej potrawie. Orientujemy się, skąd pochodzi określony składnik, jaką metodą przygotowane jest mięso, jakie ma wartości odżywcze, czy posiłek jest odpowiedni dla alergików, wegetarian itd. Każdy kelner, wie kogo ma obsłużyć, jak podejść do stołu, w jaki sposób przywitać gościa, zaprosić go do stołu, zaproponować przystawkę, napój, deser. Na bieżąco reagujemy na różne sytuacje. Jesteśmy pomocni, elokwentni, kulturalni, ale przede wszystkim wyróżniamy się ogromnym doświadczeniem w pracy w obsłudze.

Martyna Widera – pastry – chef: Nie można zapomnieć również, że jesteśmy ogromną restauracją. Możemy pomieścić blisko 200 gości! Mamy 5 sal, scenę, kuchnię, bar, sklep z winami i własną cukiernię. Ta ostania, daje nam ogrom możliwości, jeśli chodzi o serwowanie deserów. Dobre zaplecze jest bardzo ważne. Stawiamy na wysoką jakość produktu. Uważam, że jedzenie, to nie jest coś na czym powinniśmy oszczędzać, podając gościom gorsze zamienniki produktów. Ciasto, w którym znajduje się margaryna zamiast masła, nie będzie tak dobrze smakować. 

Zarówno w kuchni jak i w cukierni wdrażamy ideę zero waste, współpracując przy tym ze wszystkimi działami. Już na etapie tworzenia menu próbujemy ułożyć je tak, aby elementy, które nie będą nam potrzebne, mogły być wykorzystane przez naszych kolegów z kuchni czy baru. 

W cukiernictwie wiedza na temat podstaw jest niezbędna. Tworząc nowe menu zawsze odwołujemy się do klasycznych polskich i francuskich mistrzów cukiernictwa. Bazując jednak na tradycyjnych recepturach, tworzymy coś nowego, innowacyjnego. Każdy deser powstaje od luźnego pomysłu, rzuconego hasła, inspiracji, które cały czas kiełkują w głowie i krystalizują się w coraz bardziej wyraźną wizję. Kiedy mamy już główny zarys – zaczynamy próby. Najpierw każdego elementu osobno, później łączymy je w całość. Czasem pierwsza próba jest strzałem w dziesiątkę, a w niektórych sytuacjach zdarza się, że prób jest kilkadziesiąt, a ostateczny deser w niczym nie przypomina pierwotnego pomysłu. W tym całym procesie najważniejszy jest zespół, z którym współpracuję.

Cieszę się, że, włącza się do dyskusji, oferuje swoje pomysły. Tak zwana „burza mózgów” jest niezbędnym elementem tego twórczego procesu. Działamy na sprawdzonych, jakościowych produktach. Używamy jednej z najlepszych czekolad na rynku, pasta pistacjowa musi zawierać 100% pistacji. Nie ma miejsca na kompromisy. Na szaleństwa można pozwolić sobie w doborze połączeń smakowych, ale jeśli już coś wymyślimy, szukamy najlepszych produktów dostępnych na rynku pozwalających zrealizować te fantazje. 

Łukasz Czepczor – sommelier: Pragniemy, aby wizyta w restauracji była również okazją do eksploracji świata alkoholi i napojów. Chcąc zaprezentować rzeczy niszowe, nieszablonowe, lokalne lub absolutnie w tradycyjnym nurcie, świadomie poszukujemy, analizujemy i dyskutujemy nad nieustannie żywą kartą win i alkoholi. Wiele uwagi poświęcamy na odnajdywanie rzemieślników, wytwarzających butikowe ilości doskonałych trunków. Wierzymy, że najlepsze produkty powstają jako efekt zaangażowania, pasji i indywidualnej filozofii prowadzącej do wybitnych rezultatów.

Otwierając menu znajdziemy kilkanaście różnych win na kieliszki, ponad 100 win dostępnych na butelki oraz około 150 innych alkoholi, pośród których szczególne miejsce zajmuje polska wódka. Już sam aperitif u nas to mnogość możliwości. Szampan, Sherry, które w Polsce nadal pozostają niedocenione, tradycyjne wina musujące czy wiele propozycji cocktaili od naszych barmanów. Następnie do każdego dania z przyjemnością proponujemy odpowiedni napój, chcąc jeszcze bardziej podkreślić jego smak. Kiedy nadchodzi deser przekonujemy, że mały kieliszek wina deserowego wznosi go na nowy poziom. Na zakończenie posiłku świetnie sprawdza się kieliszek ziołowej nalewki, armaniak lub rzemieślnicza wódka.

Kilka miesięcy temu rozpoczęliśmy cykl kolacji degustacyjnych, którym nieodłącznie towarzyszy wino. Forma jest nieco inna. Kameralne grono, specjalnie przygotowane menu oraz większa płaszczyzna do rozmów i dyskusji. W ramach spotkań pragniemy prezentować wspaniałe wina oraz ludzi z nimi związanymi. Nie ograniczając się schematami i sztywnymi regułami, pozwalamy sobie na kreatywność i odrobinę szaleństwa zarówno przy konceptualizacji dania jak również przy wine pairingu. Czasem poszukujemy idealnych składników łączących się z danym winem, innym razem odwrotnie – poszukujemy idealnego partnera do doskonale skomponowanej potrawy.

Oprócz niezwykłego klimatu jaki tworzycie we wnętrzach, doskonałej kuchni oraz doświadczonej obsługi macie wiele innych pomysłów, aby przyciągnąć gości, prawda?

Aleksandra Mucha: W dzisiejszych czasach, również restauracja powinna „wychodzić” do gości. W momentach trudnych, a mam tu na myśli pandemię, wydawaliśmy nasze dania na wynos, które można było zamówić na miejscu lub przez sklep www. Wykazaliśmy się dużą elastycznością i kreatywnością. Stworzyliśmy projekt Nikisz z pieca, z daniami inspirowanymi fast foodem, ale w jakości znanej ze Śląskiej Prohibicji.

Pamiętam, taką zabawna sytuację, że cała koncepcja tego przedsięwzięcia była bardzo spontaniczna. Na samym początku nawet sami tworzyliśmy banderole na opakowania! „Uwinęliśmy” się ze stroną internetową i promocyjną sesją zdjęciową. Biegaliśmy w kolorowych ubraniach po całym Nikiszowcu z paczkami z jedzeniem. Mieszkańcy trochę dziwnie na nas patrzyli, ale w rezultacie wszystko wyszło super. Oczywiście większość naszych projektów wiąże się z gastronomią, ale ciągniemy za różne sznurki. Angażujemy się w lokalne eventy, organizując w naszym ogrodzie jarmarki czy biorąc udział w Industriadzie. Tworzymy oryginalne paczki okazyjne, w tym świąteczne. Mamy bogatą ofertę cukierniczą, szerokie zaplecze techniczne na organizację spotkań biznesowych. Odbywają się u nas wywiady z znakomitymi ludźmi – artystami. Nasze przestrzenie wykorzystywane są do różnych realizacji filmowych. Współpracujemy z różnymi podmiotami, które umożliwiają nam wzajemną promocję. Nasze menu ma ciekawą formę gazety z poczytnymi rubrykami. Sprzedajemy także piękne pamiątki z Nikiszowca z autorskimi grafikami…

Szymon Bracik: …i oczywiście stworzyliśmy autorską książkę kucharską z przepisami naszych kucharzy, której wydanie planowaliśmy od dawna, ale zawsze brakowało czasu. Jednak, w końcu się spięliśmy i voilà powstały „Chochle i krupnioki czyli kuchenne historie z Nikiszowca”.

Czy pamiętacie jeszcze jakieś projekty, sytuacje, które zapadły Wam w pamięć. Może jakieś zabawne anegdoty?

Paula Gibki – barmanka: Jakieś fajne wspomnienia? Jest ich bardzo dużo, ale szczególnie zapadła mi w pamięć wizyta pary podróżników, którzy, właśnie tu, przy barze dzielili się ze mną swoimi niewyczerpalnymi pokładami energii. Długo po tym spotkaniu przeczytałam przemiłą opinię na temat Śląskiej Prohibicji. Nie chodziło nawet o zaserwowany koktajl, a bardziej o poziom obsługi – miłą aparycję i atmosferę. Szczególnie, że to były moje początki w tym miejscu. Chcielibyśmy mieć więcej gości przy samym barze, ale specyfika miejsca trochę nam na to nie pozwala. Dlatego tym bardziej przyjemnie było nawiązać tak energetyczny kontakt z tymi ludźmi.

Pamiętam, że od momentu pojawienia się w restauracji, za barem, otrzymałam olbrzymie „przyzwolenie” w wyrażaniu siebie w pracy. Co to znaczy? Po moich różnych doświadczeniach w gastronomii, a było tego trochę, był moment, że nie chciałam dłużej wiązać się z nią zawodowo. Trochę ironią losu trafiłam za bar restauracji. Mimo, że jestem randomowym barmanem, to dzięki dobremu zapleczu w postaci szefa baru, który daje mi wolną rękę czuję się tu doceniana, tak jak to miało miejsce na początku mojej przygody.

Teraz spełniam się i mam nadzieję, że to widać w moich propozycjach koktajli. Wraz z zespołem wprowadziliśmy kilka innowacji, trochę świeżego spojrzenia na serwis napojów. Uważam, że cena jest adekwatna do jakości. To moje ulubione stwierdzenie! Składniki, które wykorzystujemy w naszych propozycjach nie muszą być drogie, tylko przemyślanie dobrane. Pro – tipem jest szacunek do produktu. Obecnie modne, ale faktycznie potrzebne idee – less waste i zero waste moim zdaniem są trochę rozbuchane.

Czasem idzie to w złą stronę. Na siłę chcemy redukować śmieci, a okazuje się generujemy ich jeszcze więcej. W Śląskiej Prohibicji wyszliśmy poza schemat i nie tworzymy karty tylko na potrzeby barowe, ale pierwsze co robię, to biegnę na zimną sekcję, do kuchni lub cukierni i pytam, czy zostały jakieś resztki, które mogę wykorzystać. Te „odpady” to tak naprawdę bardzo wartościowe produkty. Jest to w pewien sposób inspirujące. Jakiś czas temu zrezygnowaliśmy również z dodawania rurek bądź słomek do drinków i koktajli. W tym przypadku również ważny stał się dla nas aspekt ekologiczny, ale także poziom doznawania przyjemności ze spożywania drinka przez naszych gości. Przecież zanim poznamy smak napoju, w pierwszej kolejności dociera do nas jego zapach. Taka słomka staje się wtedy trochę takim ogranicznikiem.

Szymon Bracik: To był okres pierwszej fali pandemii, a później zamknięcia restauracji. Pamiętamy przygotowywanie paczek świątecznych na wynos. To było prawdziwe wyzwanie! Piętrzące się produkty, dla których musieliśmy sprowadzać dodatkowe dwie mobilne chłodnie, ponad 200 kurczaków do obróbki, tysiące klusek śląskich, całonocne smażenie ryby po grecku. Było co robić. Pamiętam również takie drobne gesty wdzięczności płynące z sali, bardzo miłe np. uśmiechy przy stoliku, wspólne zdjęcia, pochwały.

Raz nawet, jeden z gości, był tak zadowolony z wizyty u nas, że zaproponował mi abym wybrał sobie coś dla siebie w wysokości jego rachunku, a była to bardzo wysoka kwota. Wybrałem wtedy wino, które w Prohibicji było od początku i chyba czekało na tak wyjątkowy moment. Po zakończonym serwisie otworzyłem butelkę wina i napiliśmy się go wspólnie z całą załogą. Aha! Przypomniałem sobie jeszcze moją pierwszą wizytę w Śląskiej Prohibicji – jeszcze w roli gościa. Była to Barbórka. W restauracji mnóstwo ludzi, gwar, śmiechy, odgłosy sztućców i talerzy. Nie przypuszczałem wtedy, że za chwilę stanę się częścią tego miejsca i znajdę się w samym jego sercu – kuchni.

Czym dla Was jest Śląskiej Prohibicja. Czy szykujecie jakieś atrakcje w związku z urodzinami?

Aleksandra Mucha: Śląska Prohibicja to dla nas praca, ale też forma ucieczki od codzienności. To spotkania z ciekawymi ludźmi, nowe kontakty, przyjaźnie, fabryka kreatywności. Restaurację tworzą wszystkie osoby związane z tym miejscem – pracownicy, obsługa  oraz oczywiście goście, którzy cały czas przy nas trwają, motywują nas do pracy i kibicują naszym działaniom. Urodziny do dla zespołu restauracji dobry moment na podsumowania – co się udało, co nie i co jeszcze możemy zrobić. Z pewnością będziemy wszystkim przypominać te najpiękniejsze chwile, które przeżyliśmy razem. Pomogą nam w tym nasze social media. Będzie wiele wzruszeń i pysznego jedzenia. Planujemy kilka urodzinowych niespodzianek. Jesteśmy w trakcie przygotowań do urodzinowego bankietu, podczas którego, swoją premierę będzie miała nasza nowa książka – “Opowieść wigilijna” zawierająca autorskie ilustracje Nikiszowca zaprojektowane przez Lilę Serafin – zdolną, młodą artystkę. Z pewnością będzie muzycznie, magicznie i zaskakująco! Grudzień, to także czas gonitwy za świątecznymi prezentami, a u nas ich nie zabraknie. Serdecznie zapraszamy.

NOWOŚCI GASTRONOMICZNE październik-listopad 2022
>> kliknij, aby zapoznać się z pełnym wydaniem <<

© BROG B2B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k.
Dalsze rozpowszechnianie powyższego materiału jest zabronione.

Autor: Horecanet
Opublikowano: 28.11.2022
Aktualizacja: 29.11.2022