Napiwek – dać czy nie dać?

Gazeta.pl przeprowadziła eksperyment, którego efekty opisano w artykule. W jednej restauracji kelnerzy mogli przyjmować napiwki, w drugiej nie. Okazało się, że znacznie lepiej funkcjonuje lokal, w którym napiwek jest już doliczony do rachunku. Magda Gessler skomentowała „polecam”, natomiast Maciej Nowak „doliczanie serwisu do rachunku to kolejne ograbianie pracownika i nigdy się z tym nie pogodzę”.

Generalnie rzecz biorąc w pracę kelnera napiwki są wpisane od zawsze. Na zachodzie jest to naturalne. Płacę swój rachunek i zostawiam napiwek. Przyjmuje się, że jest to 10 proc. całego rachunku.

– Karty płatnicze w końcu „puszczą mnie z torbami – mówi Ewelina, kelnerka w jednej z warszawskich restauracji klasy premium. – Klientom wydaje się, że jeśli płacą kartą, a to często się zdarza w przypadku osób zamożnych, nie muszą zostawiać napiwku. Obsługuje np. kilkuosobowy stolik przez cały wieczór, biegam, noszę, nalew wino i na koniec elegancki Pan płaci kartą, dziękuje mi i wychodzi. Wtedy wściekam się i jest mi po prostu przykro. Facet wydał kilkaset złotych na kolację, a mi nie mógł zostawić paru złotych. – mówi Ewelina.

>>> Przeczytaj również: Rynek Gastronomiczny w Polsce – już jest!

Trudno jest nie przyznać racji Ewelinie, bo skoro stać nas żeby zapłacić 100 złotych za posiłek w lokalu to dodatkowe 10 proc. z tej kwoty nie powinno nas zrujnować. Płacenie kartą też nie upoważnia nas do nie zostawienia napiwku. Każdemu zdarza się nie mieć gotówki, ale w większości przypadków można się przygotować i mieć w kieszeni kilka monet. W mojej opinii doliczanie serwisu do rachunku nie jest w porządku ze strony pracodawcy. Jednak skoro obie strony (pracodawca – kelner) godzą się na to… ok. Nie ulega jednak wątpliwości, że kelner zyskuje gdy może postarać się o napiwek, a pracodawca z pewnością na tym nie straci.

Każdy z nas chciałby być obsłużony w restauracji przez sympatycznego, uprzejmego kelnera. Jednak jakość obsługi jest również uzależniona od postawy samych klientów. Obsługujący nas kelner, to drugi człowiek, który też zasługuje na szacunek i uprzejmość. Wyrazem tego jest między innymi zostawienie mu choćby skromnego napiwku.

Na jednym z portali customers.blox.pl znalazłam fragment książki amerykańskiego autora dotyczący idealnej obsługi w restauracji. Scenka zdarzyła się w jednej z amerykańskich restauracji gdzie relacyjność obsługi jest lepiej rozumiana niż w krajach postkomunistycznych.

Autor opisuje historię z pewnej zatłoczonej restauracji gdzieś w Ameryce. Restauracja była tak zatłoczona, że jedyne wolne miejsce jakie znalazł, to wysoki taboret przy barze. Usiadł tam oczekując na to, aż barman się nim zainteresuje, ale niestety – barman był tak zarobiony, że przez kilka minut nie znalazł chwili, żeby się zainteresować nowo przybyłym klientem. W końcu zaczepił go jakiś kelner wracający od stolika z tacą wyładowaną brudnymi sztućcami i talerzami:
– Przepraszam, czy ktoś podał już panu menu?
– Jeszcze nie, ale właściwie, to nie jest mi potrzebne. Chciałbym tylko zamówić sałatkę grecką i dietetyczna colę
– Przykro mi, ale nie serwujemy Coca-Coli tylko Pepsi – może być?
– W takim razie niech będzie tylko sałatka
Kelner zniknął w kuchni i za dwie minuty pojawił się z talerzem sałatki greckiej, po czym popędził do obsługiwanego przez siebie rewiru. Autor zadowolony przystąpił do konsumpcji, ale po chwili został ponownie zaczepiony przez tego samego kelnera, który wręczył mu szklankę i lodowatą butelkę dietetycznej coli
– Ale mówił pan, że nie serwujecie Coca-Coli?
– Bo nie serwujemy, ale skoro nie chciał pan Pepsi to uznałem, że naprawdę zależy panu na produkcie firmy Coca-Cola.
– Ale skąd ją pan wytrzasnął?
– Ze sklepu po drugiej stronie ulicy
– Nie mam jej na rachunku
– Nie szkodzi – to tylko $1, zapłaciłem z własnej kieszeni
– To bardzo miło, ale widzę jaki pan jest zabiegany – jak pan znalazł czas, żeby wyjść do sklepu?
– Nie znalazłem – wysłałem tam swojego kierownika
Gdy autor następnym razem pojawił się w tej restauracji, jej kierownikiem był już ów nadgorliwy kelner.

Historia ciekawa wręcz wzruszająca, lecz w Polsce raczej by się nie zdarzyła ponieważ kelnerzy odpłacają się nam pięknym za nadobne. 

Marta Bartkowska